ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Δέσποινα-Αναστασία Ευθυμιάδου

Θέρμη 17/2/2005

Απέναντι σ’ έναν –μια πρόσφυγα του Πόντου θα πρέπει η ελληνική Πολιτεία να σκύψει, να γονατίσει και να ζητήσει ταπεινά ένα μεγάλο συγγνώμη . Οφείλει μέσα από αυτοκριτική να φτάσει στην αυτογνωσία . Είναι γεγονός ότι η Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού δεν απέκτησε τη δικαίωση που επιβαλλόταν να αποκτήσει , γεγονός που πρέπει να αποδοθεί σε ορισμένες παραμέτρους .

Ως πρώτη πρέπει να αναφερθεί η ελλαδοκεντρική θεώρηση της ιστορίας , η οποία μετεξελίχθηκε σε κυρίαρχη ιδεολογία και η οποία έθεσε ως πρωταρχική προτεραιότητα την ενασχόληση με το χώρο του ελλαδικού κράτους και των πολιτισμικών κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών που διέπουν τις δομές και τη λειτουργία του . Μια τέτοια θεώρηση αγνοεί την ουσία ,ότι δηλαδή ο Ελληνισμός εκτεινόταν πολύ πέραν των ορίων του ελλαδικού κράτους και αυτή ακριβώς ήταν η δύναμη και η αδυναμία του :δύναμη γιατί αντιπροσώπευε και αντιπροσωπεύει μία ξεχωριστή δυναμική , ικανή μέσα στη ροή του χρόνου να αναπαράγεται και να πορεύεται με σιγουριά προς το μέλλον και αδυναμία επειδή η έκταση , οι καταβολές του και οι διαστάσεις του ως ανεξάντλητες ,δεν παραμένουν στατικές , αλλά μετασχηματίζονται και μπολιάζουν άλλους πολιτισμούς , προσδίδοντάς τους νέο χαρακτήρα , με αποτέλεσμα να έχει αγνοηθεί πολλές φορές η συμβολή αυτή από τους ευεργετημένους , στα πλαίσια των εθνογενετικών τους διαδικασιών .

Μία άλλη παράμετρος είναι η αντίληψη της λήθης της ιστορίας ,η οποία καλλιεργήθηκε με το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας και την ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Οι στρατιωτικοί σχεδιασμοί του ΝΑΤΟ στην περιοχή ,οι οποίοι στόχευαν στη δημιουργία συνθηκών ειρηνικής συνύπαρξης ,οδήγησαν σε μία συνύπαρξη , η οποία βασίστηκε στην υπέρβαση των προβλημάτων του παρελθόντος , μέσα από την ωρίμανση των συνειδήσεων , αλλά και στην εξάλειψη του παρελθόντος .

Η πεποίθηση όμως πως η παραγνώριση της ιστορίας θα μπορούσε να οδηγήσει στην οικοδόμηση ενός μέλλοντος ανάμεσα στους λαούς , αποδείχθηκε εξαιρετικά επισφαλής .

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων είναι πράξη καθήκοντος προς την ιστορία και πράξη ευθύνης απέναντι στις νεότερες γενιές των Ελλήνων .Αποτελεί ταυτόχρονα κατάθεση αλήθειας που απευθύνεται προς όλους τους φιλελεύθερους λαούς του κόσμου με στόχο την ενημέρωσή τους για ένα από τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα που διαπράχθηκαν ποτέ σε βάρος ενός ολόκληρου λαού .

Από μία συνέντευξη ενός πρόσφυγα της 1ης γενιάς, Μιχαήλ Τριανταφυλλίδη, κάτοικου Θέρμης, που γεννήθηκε στον Πόντο ,ετών 94.

Μετά το μεγαλύτερο σκλαβοπάζαρο του 20ου αιώνα ,όπου χιλιάδες Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες, χωρίς καν να ρωτηθούν ,έρχονται άκληροι στην μάνα Ελλάδα μετά από 3000 χρόνια δημιουργίας. Στεκόμαστε ανάμεσα στα πλήθη .Έλληνες ανάμεσα σε Έλληνες κι ας είμαστε ρακένδυτοι. Κι ας μας αποκαλούν Τουρκόσπορους . Εμείς με τη θωριά των ζητιάνων ήμασταν άρχοντες στα σπίτια μας . Γι αυτό και δεν είμαστε ζήτουλες . Δεν αναζητούμε υλικά αγαθά . Ειρήνη ,φιλία και πατρίδα νοσταλγούμε . Ήρθαμε ως ικέτες στο μαντείο των Δελφών, φέρνοντας ως σφάγια στο θυσιαστήριο την ίδια μας την ύπαρξη. Και το μαντείο ομολόγησε: Έλληνες είναι , Τραντέλληνες . Ήρθαμε πρόσφυγες στη μάνα Ελλάδα και ριζώσαμε. Τρανέψαμε και γιγαντώσαμε . Τώρα απαιτούμε αυτό που μας ανήκει : Την ιστορική μας δικαίωση .Είναι καιρός να γραφεί η ιστορία μας στα βιβλία των σχολείων. Ας μην συνεχιστεί η πολιτιστική και ιστορική μας γενοκτονία από την επίσημη ελληνική Πολιτεία .