ΔΗΜΑΡΧΟΠΟΥΛΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

Τρίτη 6-3-2001 εντάμαν με τον Παναγιώτη Τριανταφυλλίδη επήγαμε σ’ οσπίτ’ τη Χαράλαμπου Δημαρχόπουλου. Εύραμε ατόν με την καρήν ατ’, την Παρθένα , το γένος Κεσσοπούλου.

Εγεννέθα σην Αυλίαινα του Πόντου το 1919. Πριν τον ξεριζωμόν έφυγαμε κι επήγαμε σο χωρίον Μιχαήλοβα τη Τυφλίδας. Ο πατέρα μ’ έτον εργάτης σα λατομεία (τασχανάδας). Εσκοτώθεν 27 χρονών. Είχα κι έναν αδερφήν την Μαρίκαν. Ατότε ο πάππος ημ’ και η γιάγια μ’, επήραν εμάς κι έφυγαν για την Ελλάδαν. Σο παπόρ’ απάν έταν πολλοί Αυλιανήτες .Η μάνα επέμνεν εκεί. Επαντρεύτεν κι εποίκεν δύο παιδία. Σα 1970 περίπου , είνας ασό Πανόραμαν επήεν εκές και ενταμώθαν. Έστειλεν κι έναν φωτογραφίαν . Επαρήγγειλα να έρταν αλλά…….

Σην Θέρμην έρθαμε σα 1924.Αδά μερ έν’ τ’ οσπίτ’ , έτον είνας παράγκαν με ξύλα. Το έναν το μερέαν έτον από κερπίτσα. Είχαμ’ ατό αμόν αχερών. Το 1926 εσχωρέθεν ο πάππο μ’ και το 1929 η γιάγια μ’. Ετράνυνεν μας η θεία μ’ η Λεμόνα με τον άντραν ατς, τον Πολιτίδην Γεώργιον . Ατοίν ’κι είχαν οσπίτ’ κι έρθαν εκάτσαν σ’ εμέτερον ,μερ έτον ατώρα τρανόν και από λιθάρε. Ατό εσκάλωσεν ο πάππο μ’ κι ετελείωσεν η γιάγια μ’.Ασήν στράταν κι απάν έτον όλον το χωρίον Πόντιοι.

Έσπερναμε κοκία , κριθάρε, λαζούδε. Όταν έβρεχεν ’ίνουνταν καλά γεννήματα. Ασό 1940 κι επέκει είχα χτήνε πα και κομέσα. Όλον το χωρίον είχεν τσιοπάνον. Ετοπλάευαμ’ ατά σην πλατείαν κι επαίρναν εβόσκιζαν ατά σον βάλτον. Αδά μερ έν’ το καινούρ’ το ξενοδοχείον έτον ο βάλτον.Το 1926 μερ έρθαν οι πρόσφυγες ασήν Θράκην , ασή Σόφιας τα χωρία, εμάτσαν εμάς και την δουλείαν τ’ αμπελί. Υπήρχαν ανθρώπ’ μερ είχαν 60-70 στρέμματα. Τελικά ’κι έτον άνθρωπος απές σο χωρίον να μην έχ’ 4-5 στρέμματα αμπέλ’. Το 1932 εποίκεν το κράτος την διανομήν. Η γιάγια μ’ έτον να επαίρνεν 600 λίρας αποζημίωσην .Αλλά ’κι εδέκαν ατέν τιδέν.

Αδά ετόν τσιφλίκ’. Είχεν κολήγους ασόν Τρίλοφον, ασό Λιβάδ’, ασήν Περιστεράν. Εκεί αφκά σην εγκλεσίαν και σο τζαμίν, είχαν οσπίτε. Χαμηλά ,κολλημένα τ’ έναν τ’ άλλο, αμόν στρατόπεδον. Με τ’ εμάς εντάμαν εδέκαν κι ατοίντς κλήρον. Κανονικά έπρεπε να επαίρναμε μόνον οι πρόσφυγες ασήν Θράκην και τον Πόντον, γιατί το χωρίον έτον αποκατάστασης των προσφύγων. Αδά μερέαν είχαμε τον Θεόφιλον τον Τριανταφυλλίδην, παληκάρ’. Εκυνήγαναμ’ ατς ους αφκά ,εξ’ ασό χωρίον. Σχολείον επέναμε μαζί. Είχαμε σηφτέν ,πολλά άσκημον να δίγουμε και να παίρουμε κορίτσε. Επεκεί ούλε ελλάγαν. Οι περισσότεροι σο χωρίον έσαν

«Βουλγαροπρόσφυγες», επέκει εμείς . Οι Σαρακατσάνοι έρχουσαν κι εβόσκιζαν τα ζωντανά ’τουν κι επεκεί έρθαν κι εκάτσαν.

Το σχέδιον τη χωρί εποίκεν ατο είνας Πόντιος , Καρσλής, μηχανικός . Όλα τα στράτας παίρνε και πάγνε ’σε σην πλατείαν.Τ’ άλλ’ τα χωρία είναι τετράγωνα.

Τα χαράντας ερχίναμε με το λάλεμαν .Επαίρναμε έναν μπουκάλ’ ρακίν και μ’ έναν ποτηρόπον ελάλναμε πόρταν

πόρταν. Την Κερεκήν επήναμε το στεφάνωμαν. Με την λύραν ετραγώδναμε κι εχόρευαμε όλ’ μαζί σ’ αλών’ απές. Έλεγαμε κι έμορφα τραγωδίας:

Όθεν στράταν ελέπω σε πάω να παλαλούμαι,

ελέπω σε και σ’ όραμα μ’ και κι πορώ να κοιμούμαι

Αούτο αέτς ’κι ’ίνεται ,θα χτίζω δύο οντάδες.

σ’ έναν θα βάλω τα καημούς σ’ άλλο τα μπελάδες

Εσέν όνταν εγάπεσα, ας λέγω σε πως έντον.

Απάν’ σην πόρταν έστεκες ,ημέρα έξεργος έτον

Λελεύω το ποϊόπο σου μερ έν’ αμόν λαμπάδαν.

τ’ εμόν την κάρδεν έκαψεν τ’ εσόν η εμορφάδα

Ο πρώτος τραγωδάνον τη χωρί έμνε. Ο κεμετζετζής ολόρθα απές σ΄αλών’ έπαιζεν κι εχόρευεν. Όποιος εθέλνε ετραγώδνεν.

Κουμάντον εποίνεν η καρή, αλλά ξάει ’κι εφάνθουντον. Εδέξιζαν τον άγουρον. Εποίναμε παρακάθε. Έλεγαμε μεσελέδες κι εκαθάριζαμε λαζούδε ή εποίναμε άλλα δουλείας χερί.

Το 1940 έμνε ανάπηρος και ’κι επήγα φαντάρος. Το 1942 το Φθινόπωρον έμνε τομεάρχης της Εθνικής Αντίστασης. Σον Χορτιάτην καπετάνιος έτον ο

«Κίτσος». Εκεί απάν έστειλα Εβραίους για να γλυτώνατς ασοί Γερμανούς. Λίγοι όμως επέναν.

Κάποτε καλά , κάποτε κακά εδεύαμε τη στράταν τη ζωής.