ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ ΕΛΕΝΗ

4 Ιανουαρίου 1984 και η ώρα είναι 4:55 μ.μ.

Η συνέντευξη πάρθηκε από το Δημήτριο Μιχαηλίδη, εγγονό της Ελένης Μιχαηλίδου.

ΣυνέντευξηΧρυσής Δαβιτίδου.

“-Ας σας πω κάτι από τη ζωή μου. Είναι μια μεγάλη περιπέτεια .

Είμαι από τον Πόντο . Είμαι παιδί του Χρήστου και της Μαγδαληνής Δαμιανίδη . Δε γνώρισα τη μητέρα μου γιατί πέθανε όταν ήμουν σαράντα ημερών . Με μεγάλωσε η θεία μου . Ξαναπαντρεύτηκε ο πατέρας μου και η μητριά που ήταν πάρα πολύ καλή .

Μας ανέθρεψε και μας έμαθε λίγα γράμματα . Όταν έγινα 14 χρονών πέθανε και η δεύτερη μητέρα μου . Τόσο τυχερή ήμουν!

Παντρεύτηκα 17 χρονών και έγινα με το επίθετο Δαβιτίδου .Έζησα με τον άντρα μου τρεις μήνες και τον πήραν φαντάρο οι Τούρκοι . Μετά από δύο χρόνια γάμου έγινε η ανταλλαγή . Κατεβήκαμε στην Τραπεζούντα. Εκεί καθίσαμε επτά –οκτώ μήνες. Πληρώσαμε και ήρθαμε εδώ .Είχα ένα κοριτσάκι από την Τουρκία κι ένα έκανα εδώ . Ήμουν 24 χρονών και ο άντρας μου 27. Στα 29 του χρόνια πέθανε . Τώρα είμαι 81 χρονών . Είμαι 54 χρόνια χήρα . Είμαι η μικρότερη από τις αδερφές μου . Η πιο μεγάλη είναι η Βασιλική ,μετά η Ελένη και εγώ, η Χρυσή .»

Το λόγο έλαβε η άλλη αδερφή η Ελένη Μιχαηλίδου.

«-Εγώ εγεννέθα σην πατρίδαν και είμαι 86 χρονών . Το χωρίον έλεγαν Ματρίν. Επάντρεψα εκεί σα Κοδονά. Ακομάν σο σχολείον επένα. Το 1912 επαντρεύτα και έμνε 14 χρονών. Ο πεθερός μου ήταν πολύ καλός . Ποπάς έτονε και ο πατέρας ατ’ αξάν ποπάς . Ο Κωνσταντίνον ,ο άντρας μου ήξερεν γράμματα . Είχεν 8 αδέρφε . Τέσσερα αγούρε και 4 κορίτσε . Η Μαρία , η Παρθένα (επέθανεν) , η Ελένη (επέθανεν) , ο Γιώργον , η Ελένη , ο Νικόλας ,ο Σίμον εγεννέθεν το 1918 κι εσκοτώθεν σην Αλβανίαν . Ήξερεν 7 γλώσσας. Μετά ασά 7 χρόνε επέθανεν ο πεθερό μ’.

Έζηναμε καλά. Το ’12 έντονε ο πόλεμον τη Μακεδονίας κ’ είχαμε αναπαπούλας . Μόλις επαντρεύτα ο πατέραμ’ επήρεν τον άντραμ’ κι επήγαν σην Ρουσίαν .Εγώ έμνε 14 και ατός 16 χρονών .Εκάτσεν 9 χρόνε.Έντονε το κίνημα τη Ρουσίας ,εκλειδώθαν τα δρόμε και κι πόρεσεν να έρχουντον . Έρθεν σην Τουρκίαν εκάτσεν 2 μήνας σο χωρίον. Εθέλεσεν με τον θείομ’ το Γιώρ’ να πέναμε σην Ρουσίαν. Επήγαμε σην Τραπεζούνταν κι έντον η αναπαμπούλα .Εκλειδώθαν τα στράτας .Επέκει έφυεν κι επήεν σην Κωνσταντινούπολην . Εκάτσεν εκεί 5 χρόνε . Έντον η ανταλλαγή.

Έφυγαμ’ εμείς κι έρθαμε σον Πειραιάν. Εκάτσαμε 3-4 μήνας Το 1924 έρθεν ο Κώστης. Το 1925 εγεννέθεν το πρώτον παιδίν ,ο Τάσον . Επέκει έδωσαν κλήρον σο χωρίον κι εκλώσταμε οπίσ’ . Σην Κοζάνη πα ένοιξε φουρνίν 2 χρόνε. Ο άντρας ημ’ εποίκεν και 2 χρόνε δάσκαλος σην Πατρίδαν , σο Μεσοχώρ’ . Τα χωρία μουν έσαν όλε ελληνικά .Τούρκ’ς ’κι είχαμε. Μεσοχώρ’ ,Μαρτίν, Κοδωνάντ, Μασούρα ,Λορία, Αγρίβ , Τσιμερά. Η πόλ’ εμουν έτον η Κιμισχανά δηλαδή η Αργυρούπολη. Οι Τούρκ’ έλεγαν ατό Χαν . Είχαμε το Γυμνάσιο και Δεσπότην . Όση ώρα απείχαμε ασήν Αργυρούπολη απείχαμε και ασήν Τραπεζούνταν.

Οι αγούρν εμούν επένεν σην Ρουσίαν . Έζηναμε βασιλικόν ζωήν . Η Ρουσία εκάτσεν 2 χρόνε σην Πατρίδαν και μετά εποίκεν οπισθοχώρησην . Μετά τον πόλεμον τη Ρουσίας έρθεν η πείνα . Επέναμε κι αγόραζάμε καλαμπόκε ασήν Τραπεζούνταν . Εφορτούμεσ’ 50 οκάδες .Επέναμε δύο ημέρες εύκεροι και τρία ημέρες εκλώσκουμνεσ’. Άλογα ’κι είχαμε. Σα μέρη’μουν έρχουνταν με τα καμήλας κι επούλνανε αλεύρε κι άλλα πράματα . Εμείς είχαμε βούδε, πρόγατα ,κοσάρας. Εποίναμε γάλατα ,βουτούρτα κι έτρωγαμ’ ατά. ’Κι επούλναμ’ ατά . Γεωργίαν ’κι εποίναμε . Κτηνοτροφίαν εποίνανε οι Απεσλήδες. Τ’ εμέτερα τα χωρία έταν παραθεριστικά . Οι αγούρνε ’μουν επένανε σην Ρουσίαν κι έρχουσουν το καλοκαίρ’ τρία μήνας. Επαίρνανε τα οικογένειάς ατούν κι επέναν σ’ έναν ποτάμι ,

εψάρευαν ,έτρωγαν ,έπιναν κι εχόρευαν . Κανένα ’κι εφογούσαν . Ζωήν, ζωήν, ευχάριστον ζωήν .

Η οικογένεια τ’ αντρός ημ’ έταν ποππάδες .Το 1922 έρθαμε πρόσφυγες σην Μακρόνησον . Επεκεί έρθαμε εκάτσαμε 8 μήνας σον Πειραιάν . Ύστερα έρθαμε σο Καϊλάρ’ ,σην Πτολεμαΐδα. Σα 7-8 μήνας έρθεν ο άντρας μ’ ασήν Πόλ, την Κωνσταντινούπολην. Επήγαμε, εκάτσαμε 4 χρόνε σον Πειραιάν . Είχεν φουρνίν. Επέθανεν το 1967 . Εποίκαμε 6 παιδία . Ατώρα έχω εγγόνε και είμαι η πιο πλούσια του κόσμου .

Σην Πατρίδαν εζήναμε πολλά καλά. Σο σχολείον επέναμε και έλεγαμε ελληνικά τραγούδε. Όλα ελληνικά βιβλία . Τρίτη τάξη επένα και είχα 9 βιβλία :

Ιερά Ιστορία ,Αρχαία Ιστορία, Ελληνικά ,Μαθηματικά ,Γεωγραφία… Είχαμε καλούς δασκάλους. Εκεί η τρίτη τάξη και αδά η πρώτη Γυμνασίου .Έμνεσε γνήσιοι Έλληνες, τίμιοι ,Χριστιανοί. Έλεγαμε τον Εθνικόν Ύμνον .

Ο πατέραμ’ είχεν φουρνίν σην Κερασούνταν. Ο παππούς έφυεν ασό Μαρτίν κι επήεν σην Κερασούνταν . Ο πατέραμ’ εκεί εγεννέθεν αμά το καλοκαίρι επέναμε σο χωρίον, σο Μαρτίν τη Τραπεζούντας και το χειμώναν εκατήβεναμε σην πόλ’. Τον πάππομ’ έλεγαν Κωνσταντίνον και τη γιάγιαμ’ Σημίρα . Είχεν 4 αδέρφε κι έναν κορίτσ’. Ο Σάββας ,ο Χαράλαμπον ,ο Χρήστον ,ο Ανέστης και η Ζωή .

Με την ανταλλαγήν όλε άφησαμε κι έφυγαμε . Έρθαμε με την ψήν εμούν.