ΠΩΓΩΝΙΔΟΥ ΕΛΠΙΔΑ

4 Φεβρουαρίου 2003. Βρισκόμαστε στο Τριάδι και παίρνουμε συνέντευξη από την Ελπίδα Πωγωνίδου ,η οποία είναι από τις γεροντότερες στο χωριό . Από τα λεγόμενά της πρέπει να είναι γεννημένη γύρω στο 1914 .

“-Έρθα ασήν περιφέρειαν τοι Νικσαρί . Το χωρίον εμούν έλεγαν Ασάρ . Τούρκον ’κι είχαμε . Ούλ’ χριστιανοί έμνεσε . Σουμά έτον το Γλικερισ’. Έναν ορμίν εχώριζεν μας. Τον πάππο μ’ έλεγαν Χαράλαμπε ,την γιάγια μ’ Βαρβάραν , τον πατέρα μ’ Στάθιον και την μάνα μ’ Παρθένα . Τέρεν πως επέθανεν ο πάππο μ’ . Ελώνιζανε ,και ο πάππο μ’ είπεν : «παίδια εγώ ενύσταξα. Θα πάω απές σ’ αχερών κοιμούμαι . Σερίν εν’». Επήεν απέσ’. Σπογγισμένον έτον . Ακόμαν αχύρε ’κ’ έξανε . Πού έσανε τέσσερα σκορπιοί μαζεμένα ; Εφέκαν’ ατόν εκεί .

Έμνεσε ένας αδερφός και δύο αδερφοκόριτσα. Έρθαμε ούλ’ αδά σ’ ένα χωρίον σο Κιλκίς ,σον Στάθην ,σουμά σην Γοργόπην . Το 1935 εδέκαν’ εμάς κλήρον κι έχτισα τα’ οσπίτ’ . Ασό Νικσάρ έρθαμε σο Τοκάτ’ κι ασό Τοκάτ’ σο Σαμψών . Εκάλκεψαμε σο παπόρ’ κι έρθαμε σο Σαλονίκ’ .

Εξορίαν ’κι επήγαμεν . Ο πάππο μ’ είχεν έναν φίλον Τούρκον . Παλαιόν Φίλον . Έτον καλός. Εκείνος έλεγαν τ’ εμετέρ’- και οι Τούρκ’ πα έλεγαν ατό – ελλενικόν σπόρον έτονε .Πολλά υποστήριζεν τοι Έλληνες . Έτονε απέσ’ σην Νίκσαριν ο δεύτερον . Ατοίν οι ρουφιάν’, οι Τούρκ’ –έρθεν και σην Ελασσώνα και είδεν τ’ εμετέρτ’ς- επήεν οπίσ’ κι εσκότωσαν’ ατόν . Ατός ελλενικόν αίμαν έχ’ . Aτός τέσσερα σπίτε είχεν . Όλα χριστιανοί γομάτον έσαν .

Η μάνα μ’ έτον έξυπνος . Επένεν σην Φυλακήν μερ έσαν τ’ εμετέρ’ . Εδίνεν σοι φύλακες ορτάρε και άλλα πράματα, εφόριζεν τοι φυλακισμέντ’ς με γυναικεία λόματα και εβγάλνε ατ’ς οξουκ’ εσ’ . Εγώ ,μωρόν έμνε και είχα τυλιμένα δύο ζωνάρε με παράδας και επλέρωναμε και εβγάναμε οξουκά τ’ εμετέρ’ τ’ς .Τελευταία εσέρεψαν τα χωρία .

Εμείς αφκά έμνεσε, σην Νίκσαριν . Εποίκαν ατ’ς εξορίαν . Η γιάγια μ’, τοι κυρού μ’ η αδερφή , η μάνα μ’, οι θειάδες μ’ . Η αδερφή μ’ τρανέσα έτον και έκλαιεν , εταχτουπανύουντον . Η εξορία ασό παράθυρον αφκά κεσ’ εδεβαίνεν . Εγώ μωρόν έμνε και ετέρνα κρυφά . Ένας –δύο οπίσ’ έρθανε . Έλεεν εμάς : «άλλ’ έρουζαν σα ποτάμε , φουρκίουντανε . Γέροι ,γραιάδες ’κ’ επόρναν να επορπάτνανε εντούναν ατ’ς. Ελάγκευαν σο ποτάμ’και φουρκύγουνταν . Πολλά ετυράντσαν ατ’ς » .Τοι Γιώργονος τοι Παπαδόπουλονος η θεία έρθεν ασήν εξορίαν οπίσ’ κι έλεεν μας : «Ο πατέρα μ’ ‘επαθεν μόλυνση σα δόντε κι επέθανε σον τούρκικον στρατόν . Τα σκυλίε χαπάρ ’κι εδέκανε μας . Αμόν τ’ επέθανεν , εποίκαν χαπάρ’: «ελάτε , επάρτε ατόν» . Επήραν ατόν κι έθαψαν ατόν σο Ερέκσιζι . Χριστιανικόν χωρίον . Είχαν και ποππάν .»

Σο χωρίον εμούν η εγκλεσία έτον Αϊ -Γιώργης .Ο ποππάς εμούν έτον ο δεξάμενον μ’. Τα’ όνομαν πα έτον ποππα-Γιώργης . Σχολείον πα είχαμε κι επένανε τα τρανά τα παιδία . Τ’ οσπίτν’ εμουν έτον δίπατον . Αφκά είχαμε το μαντρίν για τα χαϊβάνε και απάν είχαμε τα κάμαρας . Τ’ οσπίτ’ είχεν κεραμίδε . Ο πατέρα μ’ έτον γεωργός . Εσπέρνεν στάρ’ , κριθάρ’ ,βρώμ’ . Φτωχά έσαν τα χώματα .»